Tarcica - definicja i podział

Tarcica to drzewo powstałe na skutek przetarcia drewna okrągłego indywidualnie lub grupowo – w zależności od liczby równocześnie pracujących pił – na pilarkach, ramowych, taśmowych lub tarczowych.

Fot. Pixabay.com

Fot. Pixabay.com

Podział tarcicy

Tarcicę można podzielić na dwa rodzaje. Pierwszą z nich jest tarcica nieobrzynana, która charakteryzuje się obrobionymi jedynie dwoma powierzchniami równoległymi. Krawędzie boczne w tym przypadku są obłe, nie były poddane obróbce. Ten rodzaj tarcicy otrzymuje się poprzez tylko jednokrotne przetarcie drewna na piłach tartacznych.

Drugim rodzajem tarcicy jest tarcica obrzynana. Ta zaś cechuje się obróbką wszystkich czterech płaszczyzn oraz krawędzi czoła. Wymaga więc więcej, aniżeli jednego tylko przetarcia drewna na piłach.

Tarcica w Polsce

Polskie normy dzielą tarcicę na kilka sortymentów. Pierwszą z nich są deski o grubości od dziewiętnastu do czterdziestu pięciu milimetrów i szerokości od 75 do 250 milimetrów. Drugim typem tarcicy są bale o grubości od 50 do 100 mm oraz szerokości od 100 do 250 mm.

W podziale występują także listwy o przekroju poprzecznym od 12/25 milimetrów do 29/70 mm, nieco większe łaty, krawędziaki i belki. Te ostatnie cechują się przekrojem od 200/200 mm do 275/275 milimetrów. Powyższe wymiary odnoszą się do gatunków iglastych, wszelako wymiary gatunków liściastych są zbliżone.

Tagi: Drewno